یکی از جسورترین و در عین حال اصیل ترین چهره ها در میان هنرمندان معاصر که در آثارش هوشمندانه زبان را دستمایه ی کار قرار می دهد باربارا کروگر است.
هنرمندان بزرگ عموما آن هنرمندانی تلقی می شوند که به مرتبط ترین شکل ممکن باز نماینده ی عصر خود یا به عبارت دقیق تر بیانگر تجربه ی بزرگترین بخش مشترک یک جامعه هستند. هنرمندانی که مسائل خود را به مدد امکانات عصر خود بیان می کنند. باربارا کروگر ، از این حیث در ردیف هنرمندانی بزرگی چون میکل آنژ، رامبرانت، گویا ، پیکاسو و وارهول است. هنرمند بزرگ دوران ما نمی تواند یک نقاش باشد . این تا حدی قرن نوزدهمی است، همچنین نمی تواند نسبت به مقوله ی فرهنگ و ازآن مهمتر زبان بی تفاوت باشد . کروگر هنرمندی است که مجموعه ی نسبتا کاملی از امکانات و ویژگی های بیانی عصر ما را ، شامل تقابل با آوانگاردیسم ، تخصیص ، تصنع ، سطحی بودن ، استفاده از تکنولژی معاصر، استفاده از فرهنگ معاصر، سیاسی بودن و حساسیت به هویت ( هویت جنسی) را در آثارش حاضر می یابیم.
او می گوید:
من مهارت های زبانی خود را توسعه داده ام تا بتوانم با تهدید رو در رو گردم. برای یک دختر، این یگانه راه است، به جای آنکه مجبور باشم اسلحه بکشم!"
باربارا کروگر در سال ۱۹۴۵ در نیو جرسی متولد شد. بعد از تحصیل در دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه سیراکیوز و تحصیل و طراحی با دایان آربوس در دانشگاه طراحی پارسون در نیویورک، کروگر به عنوان طراح در انتشارات کندی نست استخدام شد.
سپس در مجله مادموازل، او مدیر بخش طراحی شد و در ادامه، او به‌عنوان گرافیست، مدیر هنری و ویراستار تصویری در بخش هنری انتشارات مختلف از جمله هاوس‌اندگاردن و اپرچر کار کرد.
با اینکه او آموزش رسمی در زمینه ی طراحی نداشت اما به علت نگاه خوبی که داشت باعث شد تا به سرعت در انتخاب و تصاویر شیوه ای که بتواند توجه خواننده را جلب کند، مهارت یابد مهارتی که به قدرت آثار تجسمی اش نیز یاری رساند. پس از چند سال با کنده ناست (conde nest) ، تصمیم گرفت حرفه اش را تغییر دهد و با تاثیر از مگدالنا آباکانوویچ (abakanowicz ( شروع به مجسمه سازی کرد. حاصل این تجربه در دوسالانه ویتنی در سال 1973 به نمایش در امد و سال بعد اولین نمایشگاه انفرادی اش را برگزار کرد.
کروگر که یک نویسنده و شاعر برجسته نیز است، ار تلفیق این دو تجربه ی مهم نویسندگی و تصویر سازی تا سال 1981 شیوه ای را که امروز با آن شناخته می شود تکمیل کرد. اين پيشينه او در ديزاين و طراحي ، در آثاري كه كروگر به واسطه شان در سطح جهاني شناخته شده است ، واضح و مشخص است. او بر روي عكس هاي پيش ساخته ايي كه پيدا مي كرد، عباراتي ترحم برانگيز و تهاجمي قرار مي داد تا بيننده را با كشمكش براي قدرت و كنترل كه عكس ها از آن سخن مي گويند ، درگير كند. سري كارهايش كه همگي قابل شناخت از فونت هاي سياه و زمينه قرمز ، عباراتی کوتاه و صریح اما پیچیده ، بروی تصاویری که معمولا ناقص و برش خورده به نظر می رسند متن هایی همچون بر چسب هایی آماده که به طرزی عجولانه چسبانده شده اند - قابل تشخیص است. با شعارهايي چون" من خريد مي كنم ، پس هستم" يا "بدن تو ، زمين جنگ است" - ذهن بيننده را در باب فمينيسم ، طبقه بندي اجتماعي ، مصرف گرايي، فردگرايي و آرزو به چالش مي كشد. پارادوكس جالب كارهاي او آن است كه او اين سوالات را با آثاري از بينده مي پرسد كه عكس هايش را از مجلات پاپ و عام جدا كرده است. مجلات و منابعي كه گسترش دهنده ي تمام چيزهاييست كه او عليه آنهاسخن مي گويد. كارهاي كروگر نه تنها در گالري ها و موزه هاي دنيا نمايش داده شده ، بلكه در زندگي عادي مردم نيز به شكل بيل بورد،‌ پوستروغيره در پارك هاي عمومي، ايستگاه هاي قطار و ساير اماكن عمومي به نمايش در آمده است.
آثار کروگر بسیار وحشی و بی رحمانه است. بسیاری از آثار او تاکید بر خشونت جسمی و شکنجه ی احساسی دارد. در یکی از آثارش تصویری از دستی دیده می شود، یک ترقه منفجر شونده را در دست دارد با این عبارت ( تو آزمونی برای وحشت هستی). شاید برجسته ترین ویژگی موفقیت کروگر در ادغام دغدغه های فمینیسم با ارزش های عام پست مدرنیسم باشد. شاید بتوان مشترکات آثارش را در نقد كردن و نشان دادن زشتي هاي اسطوره سازي هاي هر روزه- از مصرف گرايي گرفته تا نقش سنتي جنس زن و مرد- كه زندگي هاي بسياري بر مبنايش بنا شده اند، دید.او می گوید:
"احساس می کنم تمام کارهای من، مبتنی بر شوخی و تفسیری هستند که این شوخی خلق می کند. این کارها متشکل از عکس، مجسمه و چیدمان اند. اما به نظر من، نیروی اصلی کار من، از همان آغاز، بیان و خطاب مستقیم بوده است. در تصاویر و نوشته ها و پژوهشهایم، و نیز در آخرین چیدمانی که در لندن انجام دادم، همین بیان مستقیم وجود داشته است. بیان مستقیم در همه جا هست، مردم معمولاً چنین کاری می کنند و به همین شیوه نیز مورد خطاب قرار می گیرند.شما می توانید از این شیوه، در هر شکلی کمک بگیرید. این امر به نوعی با شکل دهی هویت ها و کلیشه ها، ارتباط و مناسبت دارد، یعنی همان موضوعاتی که مورد علاقه من اند."

---------------------------------

(Barbara Kruger, American (1945

Barbara Kruger was born on January 26, 1945, in Newark, New Jersey. She spent a year at Syracuse University in 1964 and a semester at Parsons School of Design in New York in 1965, where she studied with Diane Arbus and graphic designer Marvin Israel. In 1966, she took a job with Condé Nast, working in the design department of Mademoiselle. She was named that magazine’s head designer a year later. For the next decade, Kruger supported herself doing graphic design for magazines, book jacket designs, and freelance picture editing. In the late 1960s, she also developed an interest in poetry, attending readings and writing.
Kruger’s earliest artworks date to 1969. Large woven wall hangings of yarn, beads, sequins, feathers, and ribbons, they exemplify the feminist recuperation of craft during this period. Despite her inclusion in the Whitney Biennial in 1973 and solo exhibitions at Artists Space and Fischbach Gallery, both in New York, the following two years, she was dissatisfied with her output and its detachment from her growing social and political concerns. In the fall of 1976, Kruger abandoned art making and moved to Berkeley, California, where she taught at the University of California for four years and steeped herself in the writings of Walter Benjamin and Roland Barthes. She took up photography in 1977, producing a series of black-and-white details of architectural exteriors paired with her own textual ruminations on the lives of those living inside. Published as an artist’s book, Picture/Readings (1979) foreshadows the aesthetic vocabulary Kruger developed in her mature work.
By 1979, Kruger stopped taking photographs and began to employ found images in her art, mostly from mid-century American print-media sources, with words collaged directly over them. Untitled (Perfect) (1980) portrays the torso of a woman, hands clasped in prayer, evoking the Virgin Mary, the embodiment of submissive femininity; the word “perfect” is emblazoned along the lower edge of the image. These early collages, in which Kruger deployed techniques she had perfected as a graphic designer, inaugurated the artist’s ongoing political, social, and especially feminist provocations and commentaries on religion, sexuality, racial and gender stereotypes, consumerism, corporate greed, and power.
During the early 1980s, Kruger perfected a signature agitprop style, using cropped, large-scale, black-and-white photographic images juxtaposed with raucous, pithy, and often ironic aphorisms, printed in Futura Bold typeface against black, white, or deep red text bars. The inclusion of personal pronouns in works like Untitled (Your Gaze Hits the Side of My Face) (1981) and Untitled (I Shop Therefore I Am) (1987) implicates viewers by confounding any clear notion of who is speaking. These rigorously composed mature works function successfully on any scale. Their wide distribution—under the artist’s supervision—in the form of umbrellas, tote bags, postcards, mugs, T-shirts, posters, and so on, confuses the boundaries between art and commerce and calls attention to the role of the advertising in public debate.
In recent years, Kruger has extended her aesthetic project, creating public installations of her work in galleries, museums, municipal buildings, train stations, and parks, as well as on buses and billboards around the world. Walls, floors, and ceilings are covered with images and texts, which engulf and even assault the viewer. Since the late 1990s, Kruger has incorporated sculpture into her ongoing critique of modern American culture. Justice(1997), in white-painted fiberglass, depicts J. Edgar Hoover and Roy Cohn—two right-wing public figures who hid their homosexuality—in partial drag, kissing one another. In this kitsch send-up of commemorative statuary, Kruger highlights the conspiracy of silence that enabled these two men to accrue social and political power.
Major solo exhibitions of Kruger’s work have been organized by the Institute of Contemporary Arts in London (1983), Museum of Contemporary Art in Los Angeles (1999), and Palazzo delle Papesse Centro Arte Contemporanea in Siena (2002). She represented the United States at the Venice Biennale in 1982. Kruger lives and works in New York and Los Angeles.

 این مطلب برای  سایت هنری و پژوهشی آکادمی هنر  نوشته شده و به ثبت رسیده است .